We hebben thuis altijd honden gehad, nooit een puppy, maar altijd een volwassen hond die mijn ouders adopteerden. Toen ik later op mezelf ging wonen, nam ik vaker honden in huis als hun eigenaar er tijdelijk niet voor kon zorgen vanwege vakantie of ziekenhuisopname. En het viel me op dat iedere hond verschillend was – Waarom luistert de ene hond veel makkelijker, en heeft een andere hond veel meer begeleiding nodig?

Die vraag kwam jaren geleden weer naar boven toen ik twee eigen honden kreeg: eerst kwam Louka, een kruising Hollandse herder en Mastino. Louka kwam bij mij in huis nadat zijn baasje overleed. Louka was een heerlijk rustige hond; ik kon met hem lezen en schrijven, hij snapte precies wat ik bedoelde en ik begreep hem. 

In 2014 heb ik een heidewachtel pup gekocht, genaamd Astor. Voor dit ras ben ik gezwicht omdat het een energiek en veelzijdig ras is, waarmee je vrijwel iedere sport kan beoefenen. Het gedrag van Astor was letterlijk het tegenovergestelde van dat van Louka. Om met zijn actieve jachtgedrag te leren omgaan, moest ik hard aan het werk. Mijn nieuwsgierigheid naar ‘Waarom luistert de ene hond veel makkelijker, en heeft een andere hond veel meer begeleiding nodig? ’ kwam weer naar boven. Hier wilde ik iets mee gaan doen. Zo kwam ik terecht bij de 3-jarige Bacheloropleiding ‘Kynologisch Instructeur’ en ‘Gedragstherapeut bij honden’ bij DogVision. Het onderwijs bij DogVision is gebaseerd op actuele wetenschappelijke inzichten. Centraal staat het welzijn in de relatie tussen hond, mens en omgeving ook wel aangeduid als ‘ One health- One welfare’ (citaat uit www.dogvision.nl).